Υπό Αιδεσιμολ/του Ιερέως π. Ευαγγέλου Στ. Γκιουζέλη π. Θ.
Προϊστ. Ι. Μητρ. Ναού Αγ. Βησσαρίωνος Καλαμπάκας
6/8/2011
ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΝ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ
« καί μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν….» ( Ματθ. 17,2 )
Ὁ Κύριος μας, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, εἶναι το δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος καί ἑπομένως ὑπῆρχεν αἰωνίως, καί ἡ Θεία Του φύση ἀκτινοβολοῦσε τό ἄκτιστον θεϊκόν φῶς. Ἀπό τή στιγμή ὅμως πού ἐν χρόνῳ ἐσαρκώθη ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί ἀειπάρθενον Μαρίαν, κάλυψε τήν θεϊκή δόξα μέ τό κάλυμμα τῆς ἀνθρώπινης φύσης δηλ. τῆς σαρκός. Ὁ ἴδιος στήν ἐπίγεια ζωή του ἐμφανιζόταν ὡς ἄνθρωπος καί συνδιαλεγόταν μέ τούς ἀνθρώπους κηρύσσοντας τό Εύαγγέλιον τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά οἱ ἄνθρωποι δέν δυσκολεύονταν νά συναναστράφονται μαζί του.
Καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά οἱ ἄνθρωποι δέν δυσκολεύονταν νά συναναστράφονται μαζί του.
Α’ Ἀποκάλυψις τῆς Θείας δόξης.
Ἀλλ΄ ὅμως ὁ Κύριός μας κατά καιρούς φανέρωνε τή θεϊκή του φύση μέ τήν πραγματοποίηση τῶν θαυμάτων. Ἀλλά ἡ συγκλονιστικότερη στιγμή τῆς ἀποκάλυψης τῆς θείας δόξης ἔγινε ἀκριβῶς τή στιγμή λίγο πρίν τό ἑκούσιον πάθος Του, ἐνώπιον τριῶν ἐκ τῶν μαθητῶν Του, τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη στό ὄρος Θαβώρ. Σ΄ ἕνα χῶρο ἀπόμακρο ἀπό τά μάτια τῶν πολλῶν ὁ Χριστός χάρισε στούς τρεῖς ἐκείνους μαθητάς την ἱκανότητα να ἰδούν μέ τά σαρκικά μάτια του τή δόξα τοῦ θεϊκοῦ προσώπου Του καί μάλιστα μία ἀκτίδα τῆς δόξης Του. Ἡ θέα ἧταν συγκλονιστική : « ἔπεσον ἐπί πρόσωπον αὐτῶν καί ἐφοβήθησαν σφόδρα»( Ματθ. 17,6). Καί μέσα στήν ἐκτυφλωτική αὐτή πραγματικότητα ἀκούγεται ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ Πατέρα μέσα ἀπό τήν ἐπισκιάζουσα αὐτούς νεφέλη νά λέει: « Οὗτος ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾦ εὐδόκησα. Αὐτοῦ ἀκούετε».( Ματθ. 17,5 ). Καί ὁ ἴδιος ὁ Ἀπ. Πέτρος λέει γιά ἐκεῖνες τίς ἀνεπανάληπτες στιγμές: « Ἑπόπται ἐγενήθημεν τῆς Ἐκείνου μεγαλειότητος… τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης» ( Β΄ Πέτρου, α΄, 16-17).
Β΄ Ἡ μεταμόρφωση τῆς ἀνθρὠπινης φύσης.
Μέ τό θαῦμα αὐτό ὁ Χριστός ἔδωσε τήν ἱκανότητα στούς ἀνθρώπους μαθητάς Του νά ἰδούν τήν ἀνθρώπινη φύση Του ἀνακαινισμένη καί θεωμένη.Γιά τό γεγονός μᾶς λέει χαρακτηριστικά ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος : « καί ἔλαμψεν τό πρόσωπον ὡς ὁ ἥλιος, τά δέ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκά ὡς τό φῶς» ( Ματθ. 17,2). Τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶχε ἑνωθεῖ μέ τή θεϊκή Του φύση καί εἶχε θεωθεῖ. Αὐτό συνεπάγεται πώς ὁ Χριστός θά ἀνακαινίσει ὅλους μας, ὅσοι τόν πιστεύουμε, καί θά ἀναπλάσει τήν ἀνθρώπινη φύση μας πρός τήν κατά χάριν θέωση. Αὐτό ἤδη πραγματοποιεῖται στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων μας, τῶν ὁποίων τά σώματα ἀκτινοβολοῦν τό θεῖο καί ἄκτιστο φῶς. Γι΄ αὐτό καί βλέπουμε στούς ἁγίους μας μιά δέσμη φωτός νά περιβάλει τίς κεφαλές τους, τό λεγόμενο Φωτοστέφανο. Ἡ σημασία του εἶναι ἡ περιβολή διά τοῦ ἀκτίστου φωτός. Καί σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τον Παλαμᾶ ἡ σημασία τοῦ θαβωρίου φωτός ἔχει ὡς ἑξῆς: « Διότι ποιός γνώρισε τούς λογισμούς τί εἶναι ἐκεῖνο το φῶς; ποιός ἀπ΄ αὐτούς ἀπήλαυσαν τό φῶς ἐκεῖνο τῆς αἰώνιας ζωῆς σάν ἀρραβῶνα, ποιός ἰσχυρίσθηκε ὅτι διέγνωσε τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ φωτοειδής ἐκείνη ἔλλαμψις ἀφοῦ κατά τόν θεῖον Μάξιμον ( τον Ὁμολογητήν) « καί αὐτός ὁ τόπος κατά τόν ὁποῖον ὁ Θεός μετέχεται, μένει διαρκῶς ἀφανέρωτος». ( κεφ. Διαφ. 1,7) PG 90, 1180 C ). Καί πάλι κατά τόν ἴδιο πατέρα «ἡ θεία ζωή εἶναι ἀκατάληπτη, ἄν καί προσφέρει ἀπόλαυση ἑαυτῆς στούς μετέχοντας κατά χάριν, ἀλλ΄ ὄχι κατάληψη. Διότι μένει πάντοτε ἀκόμη καί στήν μέθεξη ἐκείνων πού τήν ἀπολαμβάνουν ἀκατάληπτη, ἐπειδή ἔχει κατά φύσιν τήν ἀπειρία ὡς ἀγένητη» ( Προς Θαλάσσιον 61, Σχόλιον 18, PG 90, 644D- 645A). Εἶναι δηλ. ἡ ἀκαταληψία τοῦ θαβωρίου φωτός γεγονός, διότι μόνον ὁ Τριάδικός Θεός ἔχει αὐτή τή μοναδική δυνατότητα, δηλ. νά φανερώνει τό ἄκτιστον φῶς. Ἀλλά ἡ μέθεξις ἐκείνων πού θέλουν νά ἀπολαμβάνουν ἔστω τήν κατά χάριν θέωση θά εἶναι μοναδική ἐμπειρία. Καί τέλος, ὅσοι πιστεύουν τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό ὡς ἀληθινό Θεό, ἐκεῖνοι θά τύχουν τῆς καλῆς καί μοναδικῆς εὐκαιρίας νά ἀπολαμβάνουν μαζί μέ τούς ἀπ΄ αἰῶνος Ἁγίους τήν μέθεξιν καί κατά χάριν θέωσιν ὡς δόξαν αἰώνιον. Ἀμήν.
