Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ κατά τον Ι. Χρυσόστομο

Υπό  Αιδεσιμολογιωτάτου  Ιερέως  π.  Ευαγγέλου Στ.  Γκιουζέλη  Πρεσβυτέρου-  Θεολογου 
      Προϊσταμένου  Μητρ. Ι. Ν. Αγ. Βησ/νος Καλαμπάκας

                                                                                              
                             
                            Η      ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ     κατά   τον  Ι.  Χρυσόστομο
  
       Θα  ήταν  παράλογο  και  ασυγχώρητο  να  μην  ασχοληθούμε  και  με  την  Ελεημοσύνη, διότι  λέγει  το  πνεύμα του   Θεού  στην   Αγ.  Γραφή: «  ο  ελεών  πτωχόν, δανείζει Θεώ» (Παροιμ. 14,7). Όποιος  δηλ.  δίνει  ελεημοσύνη, ευεργετεί  τον  διπλανό  του  με  διάφορους  τρόπους, είτε  οικονομικά  είτε  ηθικά,  είναι  σαν  να δανείζει  στον  ίδιο  το  Θεό. Τότε  θα  λέγαμε  πως  γίνεται  μια  καλόπιστη  δοσοληψία  ανάμεσα  στο  Θεό  και  στον  ελεήμονα, ώστε  αυτή  να  καθίσταται  αργότερα  τεκμήριο  εισαγωγής  του  στον  Παράδεισο.  Και  αυτό  γιατί   η  Ελεημοσύνη  χαρακτηρίζεται  πολλαπλά.

   ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΙ  ΑΥΤΗΣ
           Κατά   κύριο  λόγο   είναι  η  Βασίλισσα  των  αρετών.  Ανώτερη  από  κάθε  αρετή  μα  και  η  βάση  αυτών.  « Μέγας  άνθρωπος  και  τίμιον    ανήρ   ελεήμων» ( Πραξ. 10,4 ). Είναι  πολύτιμο  δημιούργημα  ο  άνθρωπος, αλλά    πολυτιμότερος  ο  ελεήμων. Χαρακτηριστικά  αναφέρει  ο ι.Χ. « Είναι  μεγάλα  τα  φτερά  της  ελεημοσύνης. διασχίσει  τον  αέρα,  ξεπερνά  τη  σελήνη,  υπερβαίνει  τις  ακτίνες   του   ηλίου  και   ανεβαίνει  ακόμη  και  στις  αψίδες  του  ουρανού. Αλλ΄ ούτε  κι  εκεί  σταματάει.  ξεπερνάει  τον  ουρανό, προσπερνάει  και  το  πλήθος  των  αγγέλων  και  τους  χορούς  των  αρχαγγέλων  και  όλες  τις  ανώτερες  πνευματικές   δυνάμεις  και   στέκεται  δίπλα  στον  ίδιο  το  θρόνο  του  Ουράνιου  Βασιλιά». ( Περί  μετανοίας, ομ. Γ΄, 1, ΕΠΕ 30, 138 ).  Άραγε , σύμφωνα  με  τα  λεγόμενα  του  ι.  πατρός,  η  ελεημοσύνη  είναι  ένα  από  τα  κύρια  μέσα  για  την  απόκτηση  της   αιωνίου  ζωής. Αφού  κατέχει  τόσο  σπουδαία  θέση  και  μάλιστα  δίπλα  στο  θρόνο  του  Θεού, τότε  αναμφισβήτητα  μιλάμε  για  το  μεγαλύτερο  ή  θα  έλεγε  κανείς  το  μοναδικό  μέσο, που  επιτυγχάνεται  η  αιώνια  ζωή  και  σωτηρία.
           Ακόμη   χαρακτηρίζεται   ως  η  μητέρα  της  αγάπης,  ανώτερη και  από  την  παρθενία,  αλλά  και  βάση  της  μετανοίας  και  προϋπόθεση  συγχωρήσεως  των  αμαρτιών : « το  νερό  σβήνει  τις  φλόγες  της   φωτιάς  και  η  ελεημοσύνη  εξιλεώνει  τις  μεγάλες  αμαρτίες» ( Σοφ.  Σειρ. 3,30 ). Είναι  και  θεοδίδακτη  τέχνη  θέτοντας  σε  εφαρμογή  τρόπους  εισαγωγής  στον  Παράδεισο  και  πολύ  περισσότερο  χτίζει τις αιώνιες  κατοικίες.  Ακόμη   χαρακτηρίζεται   αθάνατη,  διότι  πρώτος  Ελεήμων  είναι  ο  ίδιος  ο  Θεός  και  αφού  απ΄ Εκείνον  πηγάζει,  είναι   αυτονόητη  η  αθανασία  της. Και  ως  αθάνατη  που  είναι, παρέχει  στον  εργάτη  της  κάποιες  ωφέλειες   και  κατ΄ επέκταση  τις  συνέπειες  που  έχει.

       ΩΦΕΛΕΙΕΣ   ΚΑΙ   ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ   ΑΥΤΗΣ

   « Εσκόρπισεν, έδωκε  τοις  πένησιν. Η  δικαιοσύνη  αυτού  μένει  εις  τον  αιώνα». ( Ψαλμ. 111,9).   Ο  άνθρωπος  που  σκορπίζει τα  υπάρχοντά  του  με  απλοχεριά  χωρίς  να  σκεφθεί  τι  θα  του  μείνει,  εκείνος  είναι   ο  πλέον  δίκαιος, που  το  όνομά  του  θα  μένει  εις  τους  αιώνας. Δίνοντας  όλο  του  το  είναι  με  διαφόρους  τρόπους   τον  ωφελεί  να  αποκτά  τα  υψηλά  και  κατά  κάποιο  τρόπο  αφού  φθάσει στην υλική  πτωχεία,  θα  αποκτήσει  τον  επουράνιο  πλούτο, που   δεν  είναι  τίποτα  άλλο  από  την  ουράνια  ευτυχία.  « Είναι  μεγάλο  αγαθό  και  δώρο  η  ελεημοσύνη… διότι  μας  εξομοιώνει  με  το  Θεό, όσο  βέβαια  είναι δυνατόν  στον  άνθρωπο…» ( Εις Β΄Κορ., Ομ. Ιστ΄ 4, ΕΠΕ 19,446).  Όφελος  είναι  κι  αυτό, δηλ.  να  τον  εξομοιώνει  με  τον  Θεό  κατά  κάποιο  τρόπο  και  να  νιώθει  πως  η  εικόνα  του  διατηρείται  και  ότι  είναι  κύριο  μέλος  στην  Ουράνια  Βασιλεία.
     Συνέπεια  όλων  αυτών  είναι  η  κάθαρση  από  τις  αμαρτίες, διότι  είναι  το  « λαδάκι»  που  καίει  στην  κανδήλα  της  ψυχής  του  καθενός, όπως  των  πέντε  φρονίμων  παρθένων  της  παραβολής, που  είχαν  και  περίσσευμα, κι  έτσι  εισήλθαν  στον  ουράνιο  Νυμφώνα. Ενώ  οι  πέντε  ανόητες  παρθένες  έμειναν  έξω  από  τον  Νυμφώνα,  διότι  είχαν  έλλειψη  «λαδιού»  δηλ.  έλλειψη  ελεημοσυνών, έργων  ευποιίας.
     Τελικά,   άς  αναρωτηθούμε κι  εμείς!  ΄Εχουμε  περίσσευμα  «λαδιού» για  την  ψυχή  μας, κάνουμε  δηλ.  σωστά  το  έργο  της  ελεημοσύνης, ώστε  να  πετύχουμε  το ποθούμενο;   Η  σκέψη   μας  ας  είναι   θετική, για  να  εξασφαλίσουμε  τελικά   γαλήνη  και  σίγουρο  θησαυρό  στον  Ουρανό.