Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 ανέπτυξαν, σύμφωνα με την ψυχολογία, μια ιδιαίτερη ψυχική ανθεκτικότητα λόγω των συνθηκών της εποχής.
Τα 9 κυριότερα μαθήματα ζωής που σπάνια διδάσκονται με τον ίδιο τρόπο σήμερα είναι:
Η διαχείριση της αποτυχίας: Χωρίς "βραβεία συμμετοχής", η αποτυχία αντιμετωπιζόταν ως μάθημα και
όχι ως μόνιμη καταστροφή, χτίζοντας ισχυρούς μηχανισμούς αντιμετώπισης προβλημάτων.Επίλυση συγκρούσεων πρόσωπο με πρόσωπο: Οι διαφωνίες λύνονταν άμεσα και προσωπικά, γεγονός που δίδασκε την κοινωνική τόλμη και την ικανότητα ανάληψης ευθύνης για λάθη.
Η "ρεαλιστική" αίσθηση του ελέγχου: Έμαθαν να διακρίνουν τι μπορούν να ελέγξουν και τι όχι (π.χ. ενεργειακές κρίσεις, πολιτικές εντάσεις), αναπτύσσοντας αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν "locus of control realism".
Δημιουργικότητα υπό περιορισμό: Η έλλειψη άπειρων επιλογών και gadgets ενθάρρυνε την αυτονομία στο παιχνίδι και την εφευρετικότητα με ελάχιστα μέσα.
Η κοινότητα ως δίχτυ ασφαλείας: Η εξάρτηση από την φυσική γειτονιά και τους ανθρώπους γύρω τους δίδασκε τη συνύπαρξη με άτομα διαφορετικών απόψεων.
Οικονομική πειθαρχία: Η φιλοσοφία του "αν δεν έχεις τα χρήματα, δεν το αγοράζεις" καλλιεργούσε την ιεράρχηση αναγκών και τη διαβίωση εντός των ορίων.
Αυθεντική επικοινωνία: Η εστίαση ήταν στην παρουσία και τη βαθιά σύνδεση χωρίς την παρεμβολή οθονών, κάτι που ενίσχυε την ενσυναίσθηση.
Η ζωή δεν χρειάζεται "βελτιστοποίηση" για να έχει νόημα: Η πρόοδος ήταν πιο αργή και οι άνθρωποι ζούσαν τις στιγμές χωρίς να μετρούν συνεχώς την παραγωγικότητα ή την εικόνα τους.
Ποιο από αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρείτε ότι λείπει περισσότερο από τη σημερινή καθημερινότητα;
