Ποτέ άλλοτε το κοινοβούλιο δεν είχε τόσους ανεξάρτητους βουλευτές. Τρεις οι διαγραφέντες του ΠΑΣΟΚ (Σακοράφα, Δημαράς, Οικονόμου), τέσσερις οι Ανανεωτικοί που εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ (Κουβέλης, Λεβέντης, Τσούκαλης, Ψαριανός), δύο που έφυγαν από τη ΝΔ (Ντόρα, Κιλτίδης), συνολικά εννέα. Το γεγονός έχει προκαλέσει πονοκέφαλο στον Φίλιππο Πετσάλνικο γιατί πρέπει να τους βρει γραφείο, αλλά επιπροσθέτως δημιουργεί την εντύπωση ότι το παραδοσιακό πολιτικό σκηνικό έχει ήδη υποστεί δομικές αλλαγές. Είναι, όμως, αυτό το προοίμιο της πολυσυζητημένης ανασύνθεσης του πολιτικού χάρτη; Δύσκολο να απαντήσει κανείς καταφατικά. Κανένα από αυτά τα πρόσωπα δεν έχει τη δυναμική να προκαλέσει ανατροπές, κατάρρευση του δικομματισμού και ριζική αλλαγή συσχετισμών.Αυτό που μπορεί κανείς βασίμως να υποστηρίξει είναι ότι υπάρχει ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα κινητικότητα, η οποία -σε συνδυασμό με την αποστράτευση μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού μέσα από τη διαδικασία της κάθαρσης και της “κάθαρσης”- μπορεί να επιταχύνει εξελίξεις και σε κάποιο βαθμό να τις διαμορφώσει. Το ζητούμενο της αλλαγής, πάντως, δεν φαίνεται να εκπληρώνεται με τις ανεξαρτητοποιήσεις τύπου Κιλτίδη. Η Ανανεωτική Πτέρυγα είναι μια άλλη ιστορία, με προοπτική -αν για μια ακόμη φορά δεν αναδυθούν όλες οι χρόνιες ασθένειες της Αριστεράς: διύλυση του κώνωπα, διάσπαση του ατόμου, εθισμός στην διαφωνία, ιδεολογικοποίηση προσωπικών συημπλεγμάτων κ.ο.κ.
